//
διαβάζετε...
Articles, Misc, Social Issues

Το lifestyle του πιστού


Μεγάλη Παρασκευή

Μεγάλη Παρασκευή

 

Εντάξει, το Υπουργείο Παιδείας είναι και Θρησκευμάτων και άρα οφείλει – όπως και σε άλλα κράτη στον κόσμο, Αφγανιστάν, Πακιστάν πχ – να “διδάσκει” την ορθοδοξη πίστη σε κάθε μαθητή του σχολείου. Μάλιστα έχει θεσπίσει την υποχρεωτική προσευχή και τον εκκλησιασμό των μαθητών που σε κάθε περίπτωση οφείλουν να παρακολουθούν και να συμμετέχουν, εκτός και αν ο γονέας ή κηδεμόνας δηλώσει ότι δεν επιθυμεί το παιδί του να συμμετέχει σε αυτές τις σχολικές δραστηριότητες ή να παρακολουθεί το συγκεκριμένο μάθημα, οπότε την ώρα αυτή παρακολουθεί κάποιο άλλο, σε κάποιο άλλο τμήμα, και οπότε υποχρεούται, βεβαίως, να παραβιάσει από μόνος του το δικαίωμά της προστασίας των δεδομένων του προσωπικού χαρακτήρα και να πει “να, εγώ αυτός και να, αυτό το παιδί μου δεν είμαστε Χριστιανοί.

Και, καλά, εντάξει, στο γυμνάσιο, ας πούμε πως ο μαθητής παρακολουθεί την ώρα εκείνη κάποιο άλλο μάθημα σε κάποιο άλλο τμήμα. Ο μαθητής του δημοτικού τι θα κάνει; Και του νηπιαγωγείου; Θα περιμένει στη γωνία σιωπηλά να τελειώσει η ώρα, θα πάει σε άλλη τάξη ή θα περιμένει στο γραφείο του διευθυντή; Μπορεί ένα παιδί του δημοτικού να επεξεργαστεί και να χειριστεί μια τέτοια κατάσταση; Δεν είναι κάπως προσβλητικό για κάποιον ο οποίος δεν είναι χριστιανός, να συνειδητοποιεί ότι το παιδί του, το παιδάκι των 4 χρόνων, θέλει να κάνει την προσευχή του πριν φάει, επικαλούμενο οντότητες της χριστιανικής πίστης; Δεν είναι κάπως προσβλητικό για κάποιον να διδάσκεται υποχρεωτικά το παιδί του μία πίστη στην οποία ο ίδιος δεν πιστεύει; Δεν είναι επίσης προσβλητικό να οδηγείται το παιδί του στο ναό μιας εκκλησίας, ενός δόγματος που του είναι ξένο και σε σύγκρουση ίσως προς τις ιδέες που ο ίδιος διδάσκει στο παιδί του; Τι είναι το παιδί, πειραματόζωο που του κάνουμε ασκήσεις απο τα 4 για να δούμε πως αντιδράει στις αντιφατικές πληροφορίες;

Και ας έρθουμε τώρα στα προσχήματα…

Το λιγότερο απεχθές επιχείρημα που έχω ακούσει είναι ότι … “είναι η ελληνική παράδοση που διδάσκεται εδώ και όχι κάποια πίστη” … Ννννναι! Βέβαια, ποια παράδοση; Η μ.Χ. “ελληνική” παράδοση ασφαλώς. Η π.Χ. ελληνική παράδοση μεταλλάχθηκε σε Νιτσεϊκές ρήσεις, διαπότισε τον ευρωπαϊκό πολιτισμό και χάθηκε από το πρόσωπο της Ελλάδας, με κάποιες εξαιρέσεις από αυτές που υπάρχουν πάντα για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Ο Χριστός καρφώθηκε στο σταυρό, φόρεσε ακάνθινο στεφάνι, ήπιε ξύδι αντί νερό να δροσίσει τα σκασμένα του χείλη, μάτωσε, βασανίστηκε, πέθανε και αναστήθηκε – κατά πως λέγεται, αφήνοντάς μας, εμάς των χριστιανών, μια βαρύτατη κληρονομιά για την οποία ούτε και σταυρωμένος δεν έκανε πίσω. Να σεβόμαστε και αγαπάμε το συνάνθρωπο. Να διαμαρτυρόμαστε για τις “αγορές” που στήνονται στο όνομα της πίστης. Να υποστηρίζουμε μέχρι θανάτου αυτό που πιστεύουμε. Με τον ίδιο τρόπο που υπερασπίστηκαν όλοι οι αγωνιστές στην ιστορία του ανθρώπου αυτό που θέλησαν να διδάξουν για να γίνει στους ανθρώπους πιστευτό και όχι απλά μία φιλοσοφική μπαρούφα. Άλλωστε, δεν είναι θέμα τιμής και αξιοπρέπειας μια τέτοια, ακραία έστω, συμπεριφορά; Όχι μαγκιές και μετά … στρίβειν!

Γιατί λοιπόν, καλοί χριστιανοί, θα πρέπει κάποιοι να καταπίνουν την ταπείνωση του στιγματισμού, μόνο επειδή συμβαίνει να πιστεύουν σε κάτι άλλο, το Μωάμεθ, το Βούδα, τον Όσιρι, την Ίσιδα, τον Άμμωνα Ρα ή σε τίποτε τέτοιου τύπου;

Ένας κόσμος ρεφορμιστής, που κλείνει τα μάτια του, το πνεύμα του και την καρδιά του στην αληθινή διάσταση των πραγμάτων. Ένας κόσμος οικολόγος που κλείνει το φως για μία ώρα για να εξιλεωθεί από το αμάρτημα της υπερκατανάλωσης, του εγωϊσμού και της εσωστρέφειας. Ένας κόσμος τεμπέλης που το ρίχνει στο σαββατιάτικο “shopping” για να ξεχάσει το αφεντικό που του σπάει τα καρύδια κάθε μέρα. Ένας κόσμος που ξεσαλώνει την ημέρα της γυναίκας ενώ τις υπόλοιπες μέρες μπαλώνει, σιδερώνει, αφού έχει δουλέψει, έχει διαβάσει τα παιδιά, έχει μαγειρέψει, σκουπίσει, πλύνει, σφουγγαρίσει, αυτή το αδύνατο φύλο, χωρίς ουσιαστικό δικαίωμα στη δουλειά, τη μόρφωση ή -μα τι λέτε τώρα;- την ψυχαγωγία. Ένας κόσμος που στάθηκε στα πόδια του χάρη στην υπέρ-υπέρ-υπέρ εργασία των αλλοδαπών -μουσουλμάνων κυρίως- δούλων (λαθρο)μεταναστών που μας χάρισε απλόχερα το εθελότυφλο κράτος και το παρακρατικό σκλαβοπάζαρο και που τώρα τους φωνάζει “ξένε”. Αυτός ο κόσμος θα φορέσει τα γιορτινά του, θα ψωνίσει Jumbo λαμπάδες κατασκευασμένες από χεράκια μη χριστιανών παιδιών στα υπόγεια της Κίνας, εκατοντάδες σφαγιασμένα αρνιά, τόνους σοκολατένιων αβγών και θα σκάσει στο φαϊ αφού πρώτα θα έχει μεταλάβει και θα έχει λάβει το φως και το αναστάσιμο μήνυμα του πατριάρχη.

Δέσποινα Βαφείδου

Discussion

Comments are closed.

%d bloggers like this: